Το ποίημα του μηνός...Ιουλίου 2013

Το ποίημα του μηνός...Ιουλίου 2013

ΦΘΟΡΑ

Μεσάζοντες, ακίνητα, γιατροί και συνταγές,
φανάρια, βενζινάδικα κι αρρώστων οιμωγές.
Βιβλία και μαθήματα, κλειδιά και λογιστές,
γραφεία με τηλέφωνα και υπολογιστές.

Δυσβάσταχτα φορτώματα γι' ανθρώπινα σκαριά,
τα χέρια βραδυκίνητα και τα κουπιά βαριά.
Πληθαίνουν και σωρεύονται οι έγνοιες της φθοράς
κι εσύ βουβός τις δέχεσαι και το κουπί τραβάς.

Κουράστηκε η θάλασσα να κουβαλά σκουριά,
με βία υψώνει ίσαλα και σπρώχνει τη στεριά.
Γρήγορα πια επέλεξε τι θέλεις να σωθεί
και τι σου είν' αδιάφορο αν καταποντισθεί.

Η φύση εξοργίστηκε κι εσύ θα λυτρωθείς,
μονάχα εάν το μέτρο και την ύβρη θυμηθείς.
Καλόπιασε την άνωση, ύψωσε το πανί,
σεβάσου και τον άνεμο κι ο όρμος θα φανεί.

ποίημα της Νίνας Γιαννοπούλου από την συλλογή "Το ξέρω, λιβάδι μου, το ξέρω", από τις εκδόσεις Μελάνι, Νοέμβριος 2012

Το ποίημα του μηνός...Ιουνίου 2013

Ποια μέρα γιορτάζουμε την ποίηση

εξ αποστάσεως χαιρετισμός
για να διαβαστεί στις 21 Μάρτη
στο Μουσικό Σχολείο Κομοτηνής

Θέλει σκοτάδι η ποίηση για να γιορτάσει
βαθύ σκοτάδι σαν αυτό
που πλάκωσε τον δύσμοιρο Οιδίποδα
όταν νόμιζε πως θα γλιτώσει τον χρησμό
θέλει της Μήδειας το αιματηρό γιορτάσι
όταν κατάλαβε πως έχασε για πάντα
τον γαμπρό
του Αχιλλέα τη μαύρη τρύπα του φιλότιμου
όταν τ' ωραίο λάφυρο
του πήρε το αφεντικό απ' το κρεβάτι

Όχι η Ποίηση δεν είναι σχολείο κατηχητικό
κι ο Ποιητής ρομαντικός γκαρσόνης
που θα μας φέρει στη βεράντα τ' αναψυκτικό
Χασάπης της γλώσσας του είναι ο ποιητής
μαυρόψυχος που καίει το λίπος του
να φτιάξει ένα κερί
την Ερινύα του πριν απ' όλα
να φωτίσει

Νύχτα γιορτάζουμε την ποίηση
με ποιήματα κεριά
που οι ποιητές όλου του κόσμου
έχουν ανάψει για παρηγοριά
στου σκοταδιού τ' απίστευτο
το μάκρος
κοίταξε γύρω σου και πίσω σου
και δες
τι σιωπηλά τι όμορφα
και τι πολλά που καίνε
και πάνω απ' όλα σκέψου
ότι και συ μπορείς αν χρειαστεί
να φτιάξεις ένα

Γι' αυτό
μη με ξαναρωτήσεις τώρα πια
ποια μέρα η ποίηση γιορτάζει
Την εικοστή πρώτη Μαρτίου απλώς
τηρούμε
ενός λεπτού σιγή
όλοι μαζί πενθώντας
για όλες εκείνες τις ημέρες
και τις νύχτες της ζωής μας
της Ποίησης
που στερηθήκαν
το κερί

 

ποίημα του Γιάννη Πατίλη από την συλλογή "Αποδρομή του αλκοόλ", εκδόσεις Ύψιλον, 2012

O Γιάννης Πατίλης γεννήθηκε στην Aθήνα το 1947, με καταγωγή από την Περίστα Αιτωλοακαρνανίας. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Aθηνών και κατόπιν φιλολογία (τμήμα Bυζαντινών και Nεοελληνικών Σπουδών) στο ίδιο Πανεπιστήμιο. Δούλεψε ως ασκούμενος δικηγόρος, υπάλληλος του OΠAΠ και των Eλληνικών Tαχυδρομείων, ως μεταφραστής και ως συντάκτης των εγκυκλοπαιδειών "Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα" και "Δομή". Aπό το 1980 εργάζεται ως φιλόλογος στη δημόσια μέση εκπαίδευση. Yπήρξε συνιδρυτής και συνεκδότης μέχρι το τρίτο τεύχος, του περιοδικού "Tο Δέντρο" (1978) και συνιδρυτής και συνεκδότης των περιοδικών "Kριτική και Kείμενα" και "Νήσος: Μουσική και Ποίηση" (1983-1984). Aπό το 1986 εκδίδει το λογοτεχνικό περιοδικό "Πλανόδιον". Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε αρκετά περιοδικά και ανθολογίες στην Eλλάδα και το εξωτερικό. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.

Εργογραφία:

Α. Ποίηση
- "Ο μικρός και το θηρίο", Αθήνα, 1970
- "Αλλά τώρα, προσέχτε!", Αθήνα, 1973
- "Υπέρ των καρπών", Εγνατία, Θεσσαλονίκη, 1977
- "Κέρματα", Εγνατία, Θεσσαλονίκη, 1980
- "Μη καπνιστής σε χώρα καπνιζόντων (Ποιήματα 1970-1980)", Ύψιλον, 1982
- "Ζεστό μεσημέρι", Ύψιλον, 1984
- "Γραφέως κάτοπτρον", Ύψιλον, 1989
- "Ταξίδια στην ίδια πόλη (Ποιήματα 1970-1990)", Ύψιλον, 1993
- "Ακτή Καλλιμασιώτη και άλλα ποιήματα", Ύψιλον, 2009

Β. Mεταφράσεις στα αγγλικά
- "Camel of Darkness. Selected Poems (1970-1990)", Translated from the Greek by Stathis Gourgouris (Quarterly Review of Literature, Poetry Books Series, Volume XXXVI, Princeton 1997).

Γ. Επιμέλειες εκδόσεων
- Νίκου Β. Λαδά, "Αστροβατεί" (Πλέθρον, 1986)
- Άγγελου Θ. Σημηριώτη, "Τα Ποιήματα (1893-1943)", Τόμοι Α΄+Β΄ (με την Έλσα Λιαροπούλου), Πνευματικό Κέντρο Νέας Ιωνίας Αττικής, Νέα Ιωνία, 1995.
- καθώς και 83 τίτλοι βιβλίων των εκδόσεων "Πλανόδιον" (1990-2011).

Το ποίημα του μηνός...Μαίου 2013

Μέτρα Ύπνου

Το ανταλλάξιμο μέταλλο των λέξεων,
η αγοραστική αξία των αισθημάτων,
ο πλεονασμός των χωρίς ανταπόκριση προσφορών,
το κούρεμα της χλόης που θέριεψε αναίτια
καλύπτοντας κι αλλοιώνοντας τα συστατικά του
        χώματός της,
τα ξαμολημένα λαγωνικά της χειμέριας μνήμης,
τα ξεπουπουλιασμένα φτερά της πιο ηλίθιας μακα
         ριότητας
και τα πάντοτε νωπά και ανεπούλωτα τραύματα
       της ηλικίας
ωχριούν μπροστά στην εκτυφλωτική λάμψη
ενός φέρετρου που χάσκει ολάνοιχτο στο φως.

Οι αχανείς εκτάσεις του ονείρου εξάλλου
πάντα θα περιβάλλονται από βαλτώδεις ουράνιες
         μάζες
και τόση θα είναι η έλλειψη αέρα
που και πελμάτων σούρσιμο ούτε. Γι' αυτό
πρέπει επειγόντως να πάρω μέτρα ύπνου.
Να ξέρω ακριβώς εγώ πότε και που θα αποθέσω
το σώμα μου.

ποίημα του Κώστα Γ. Παπαγεωργίου από την συλλογή: "παιδικό κουρείο", εκδόσεις Κέδρος, Μάρτιος 2013.

Ο Κώστας Γ. Παπαγεωργίου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945. Έχει εκδώσει δώδεκα ποιητικές συλλογές, έξι πεζά και πέντε βιβλία κριτικής και δοκιμίου. Συνδιευθύνει το τριμηνιαίο ποιητικό περιοδικό Τα Ποιητικά. Είναι ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.
Το 2001 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το Βραβείο Ποίησης του περιοδικού Διαβάζω για την ποιητική συλλογή Κλεμμένη ιστορία. Το 2009 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών (Ίδρυμα Πέτρου Χάρη) για το σύνολο του ποιητικού του έργου, και το 2012 του απονεμήθηκε το Βραβείο Νουβέλας-Διηγήματος του περιοδικού Διαβάζω για το αφήγημά του Νερό. 

Το ποίημα του μηνός...Απριλίου 2013

ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ

Ότι μια μέρα θα δαγκάσεις μες στο νέο λεμόνι
και θ' αποδεσμεύσεις
τεράστιες ποσότητες ήλιου από μέσα του.

Ότι όλα τα ρεύματα των θαλασσών
άξαφνα φωτισμένα θα σε δείξουν
ν' ανεβάζεις τη θύελλα στο ηθικό επίπεδο.

Ότι και μες στο θάνατο σου πάλι θα' σαι
σαν το νερό στον ήλιο
που γίνεται ψυχρό από ένστικτο.

Ότι θα κατηχηθείς απ' τα πουλιά
κι ένα φύλλωμα λέξεων θα σε ντύσει
ελληνικά να μοιάζεις αήττητη.

Ότι μια σταλαγματιά θ' αποκορυφωθεί
ανεπαίσθητα στα τσίνορα σου
περ' απ' τον πόνο και μετά πολύ το δάκρυ.

Ότι όλη του κόσμου η απονιά θα γίνει πέτρα
ηγεμονικά να καθίσεις
μ' ένα πουλί στην παλάμη σου.

Ότι μόνη σου τέλος θ' αρμοστείς
αργά στο μεγαλείο
της ανατολής και του ηλιοβασιλέματος.

ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη, από την συλλογή Μαρία Νεφέλη, Ποίηση, Ίκαρος (2002)
 

Το ποίημα του μηνός...Μαρτίου 2013

                    Το καλοκαίρι και οι σκιές

                                                                      στον Κωστή

Πίναμε νερό ζεστό όλο το καλοκαίρι εκείνο. περπατούσα μαζί
της στο δρόμο με τα ψηλά δέντρα, συζητούσαμε αδιάφορα και
κυνηγούσαμε σκιές. Όταν τις πιάναμε, τις βάζαμε σε ένα ψάθινο
καλάθι. και κάθε νύχτα, πριν γυρίσουμε στο σπίτι μας, μετρούσαμε
τις σκιές, τις ράβαμε και φτιάχναμε σκοτάδι. με αυτό
καλύπταμε το παρκαρισμένο μας αμάξι.
Μια μέρα έπαιζα χαρτιά με τη σκιά μου. Δεν γνωρίζω αν ήταν
οι κακές μου επιδόσειςστο χαρτοπαίγνιο, οι οποίες με έχριζαν
άμεσα έναν συμπαίκτη βαρετό, ή ίσως το γεγονός ότι ένιωθε
παραμελημένη σε σχέση με τις ξένες σκιές. μα μόλις ο δεύτερος
γύρος τελείωσε, έφυγε τσαντισμένη χτυπώντας την πόρτα πίσω
της. με παράτησε και από τότε έμεινα χωρίς σκιά. Οι επιπτώσεις
ήτανε άμεσες. Οι άνθρωποι σταμάτησαν να μου μιλούν, τα
σκυλιά με κυνηγούσαν γαυγίζοντας και τα παιδιά μου πετούσανε
πέτρες.
Προσπάθησα να ορθοποδήσω, να πάρω αποφάσεις. Μέσα στην
απόλυτη και ιδρωμένη απελπισία μου, αγόρασα μια μπέρτα.
περιφέρθηκα μαζί της παριστάνοντας ότι τίποτα δεν είχε αλλάξει.
μα δεν ήταν το ίδιο. Τότε αποφάσισα να ψάξω τη σκιά μου. Είχα
αλλάξει. Είχα γίνει δειλός. Αναγνωρίζοντας την επιρροή της πάνω μου,
 την απόλυτη εξουσία που μου ασκούσε η συνοδεία της, δεν άργησα
να ανακαλύψω και το φόβο. Δεν είναι ντροπή να το ομολογήσω,
φοβόμουνα τη σκιά μου.
Ταπεινομένος άρχισα να την ψάχνω. Έψαχνα μέσα στο
καλοκαίρι, όταν τα τζιτζίκια τραγουδούν και η ζέστη έχει δόντια.
και αφού περιπλανήθηκα αρκετά, ένα πρωί σε τόπο μακρινό
συνάντησα τα ίχνη της. Δούλευε σε μια μεγάλη πλαζ. Τις νύχτες
σχεδόν αόρατη μες τα σκοτάδια, γυρνούσε στην έρημη αμμουδιά
και πριόνιζε τις ομπρέλες. Έτσι, τις μέρες με το βαρύ ήλιο. σε
μια παραλία καραφλή από ίσκιους, νοικίαζε τις υπηρεσίες της,
ξαπλώνοντας πάνω στα κουρασμένα σώματα των παραθεριστών,
απλώνοντας το δροσερό εαυτό της. Κέρδιζε πολλά χρήματα και
ήτανε λογικό... δεν ήθελε να επιστρέψει σε αυτή την τόσο
εγκλωβιστική μας συνύπαρξη. Ένιωσα την απελπισία να λούζει το
μέτωπό μου.
Μια μέρα η τύχη της άλλαξε. Μια αγέλη νεοναζί την πέτυχε.
Την τρύπησε πολλές φορές με ένα κατσαβίδι, κάνοντας την να
πληρώσει για το μαύρο της δέρμα. Την τρύπησαν όπως το
χαλάζι τρυπάει την τέντα. και αυτή, κουρελιασμένη σύρθηκε πίσω
στο σπίτι μας.
Την υποδέχτηκα θυμωμένος. Τη δίκασα και την καταδίκασα
πρόχειρα, με διαδικασίες συνοπτικές. Μέσα από την καταδίκη
της και το συνοφρυομένο των φρυδιών μου, ανέκτησα τελικά και
πάλι το αρχικό μου μέγεθος. με τέσσερα καρφιά την κάρφωσα,
στη ρίζα ενός παλιού ρολογιού. Μέχρι και σήμερα στέκει εκεί
εγκλωβισμένη. Στέκει εκεί και κάθε μία ώρα μου υπενθυμίζει πως
δεν έχω πολύ χρόνο. και γω περιπλανιέμαι σε ένα σπίτι που όλο
μεγαλώνει,
σταματώντας για λίγο, κάθε τόσο,
συνεχίζοντας για λίγο, κάθε τόσο.
Έτσι, προχωρούμε όλοι εμείς, άνθρωποι και σκιές, τρυπημένοι
από το χρόνο. Βυθομετρώντας τις επιφάνειες, δωροδοκώντας τις
λέξεις, εξετάζοντας εκεχειρίες. Όλοι εμείς, που βγήκαμε από τη
σκιά για νά βρούμε το σκοτάδι.

Ποίημα του Θωμά Τσαλαπάτη από την συλλογή "Το ξημέρωμα είναι σφαγή κύριε Κρακ",
εκδόσεις ΕΚΑΤΗ, Δεκέμβριος 2011. Ο Θωμάς Τσαλαπάτης ήταν υποψήφιος για το Κρατικό βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή (2012).

Το ποίημα του μηνός...Φεβρουαρίου 2013

Σονέτο 66

Μ' όλα αυτά απόκαμα, ζητάω ν' αναπαυτώ στο μνήμα:
να βλέπω, λέω, την αρετή ζητιάνα γεννημένη,
το κούφιο Τίποτα φαιδρό με κορδωμένο βήμα,
την Πίστη την αγνότερη χυδαία απαρνημένη,

την τιμημένη Υπεροχή αισχρά παραρριγμένη,
τη χάρη, την παρθενική ωμά ξεπορνεμένη,
την τέλεια Ωραιότητα κακά ξευτελισμένη,
την Αξία από ανάπηρη κυβερνιά αχρηστεμένη,

την Τέχνη από την κρατική εξουσία γλωσσοδεμένη,
τη Γνώση απ' τη σχολαστικότητα Μωρία περιορισμένη,
την πιο απλή Αλήθεια ηλίθια παρανομασμένη,
την Καλοσύνη στην κυρα-Κακία υποταγμένη.

Με όλ' αυτά απόκαμα, δε θέλω πια να ζήσω,
μόνο που την αγάπη μου πεθαίνοντας θ' αφήσω.

Wiliam Shakespeare, Τα Σονέτα, εισαγωγή και μετάφραση Βασίλη Ρώτα & Βούλα Δαμιανάκου, εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ, Ιανουάριος 1978.

Χωρίς (άλλα) λόγια...

Αθήνα, 15.1.2013

Ανακοίνωση των εργαζομένων στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου

Στο πλαίσιο της σημερινής κρίσης και της ενορχηστρωμένα βάρβαρης επίθεσης που δέχτηκε η πολιτική για το βιβλίο και το ίδιο το ΕΚΕΒΙ, μετά και από την απόφαση «κατάργησής του», που ανακοίνωσε ο αναπληρωτής υπουργός κ. Τζαβάρας, εμείς, οι 35 εργαζόμενοι του ΕΚΕΒΙ, απλήρωτοι για μήνες, θα θέλαμε να διευκρινίσουμε τα εξής:

• Οι επιτυχημένες δράσεις και τα προγράμματα του ΕΚΕΒΙ (Εκθέσεις Βιβλίου στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών, Φιλαναγνωσία, Μικρός Αναγνώστης, Βιβλιονέτ, Έρευνες, Παρατηρητήριο Ψηφιακού Βιβλίου, Πρόγραμμα Φράσις για την ενίσχυση των μεταφράσεων, διμερείς και διεθνείς σχέσεις, Εργαστήρι του Βιβλίου, Λέσχες Ανάγνωσης, Βραβείο Αναγνωστών, διατήρηση και ανανέωση ποικίλων αρχείων και συλλογών συγγραφέων, εκδοτών, βιβλιοπωλών, βιβλιοθηκών κ.ά.) ήταν και είναι οι άνθρωποί του – δεν θα υπήρχαν χωρίς αυτούς. Η πραγματοποίΡ σή τους έχει συγκεντρώσει επαινετικά σχόλια, στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
• Εργαζόμαστε στο ΕΚΕΒΙ, οι περισσότεροι από εμάς για πολλά χρόνια, χωρίς ούτε τα στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα (δηλαδή με μπλοκάκι, χωρίς ΙΚΑ, αποζημίωση απολύσεως ή ταμείο ανεργίας, και τους τελευταίους έντεκα μήνες, μάλιστα, χωρίς καν σύμβαση), με συνέπεια, επαγγελματισμό και αγάπη για το βιβλίο.
• Δεν ανεχόμαστε να στρέφεται εν τέλει εις βάρος μας η καταπάτηση των εργασιακών μας δικαιωμάτων και η πολύχρονη «ομηρία» μας υπό το ρόλο του «συμβασιούχου». Υπενθυμίζουμε, δε, ότι το ΕΚΕΒΙ δημιουργήθηκε το 1994 για να ξεπεραστεί η δυσκαμψία του «στενού» δημόσιου τομέα να παράξει το παραπάνω έργο.

Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου είναι ένας φορέας που κοστίζει ελάχιστα στο δημόσιο και φέρνει πίσω πολλαπλάσια. Η κομβική του θέση στο χώρο του Πολιτισμού του επέτρεψε να διαχειρίζεται με επιτυχία δύο Προγράμματα ΕΣΠΑ και να διεκδικεί κι άλλα. Η Έκθεση Παιδικού κι Εφηβικού Βιβλίου και το Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών είναι μονάχα δύο από αυτά που δρομολογούσε η προηγούμενη Διοίκηση…
Σε τι εξυπηρετεί λοιπόν αυτή τη στιγμή η κατάργηση ενός Φορέα με Διαχειριστική Επάρκεια και σωρευμένη τεχνογνωσία στην υλοποίηση συγχρηματοδοτούμενων πϡ ογραμμάτων, όταν τα ΕΣΠΑ είναι κατά γενική ομολογία ο βασικός μοχλός για την ανάπτυξη της χώρας;
Ποια λογική «εξοικονόμησης» υπαγορεύει να ακυρώνει κανείς ένα «εργαλείο» πολιτιστικής ανάπτυξης που θα μπορούσε, με λίγη προσπάθεια και φαντασία, να το καταστήσει πολύ πιο παραγωγικό κι αποτελεσματικό;
Τέλος, πέρα από τα ευχολόγια, ποιος αλήθεια παίρνει την ευθύνη για τον κίνδυνο ματαίωσης στην πράξη των δύο Προγραμμάτων που θα έπρεπε αυτή της στιγμή να «τρέχουν» με δυναμισμό, και συγκεκριμένα της 10ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλο! νίκης (είχε συμφωνηθεί για φέτος ν! α είναι τιμώμενη χώρα η Μεγάλη Βρετανία) και του Προγράμματος «Καινοτόμες δράσεις για την ενίσχυση της Φιλαναγνωσίας των μαθητών»;

Ζητούμε, έστω και τώρα, ο Υπουργός, λαμβάνοντας υπόψη και την εκφρασμένη βούληση της συντριπτικής πλειονότητας του κόσμου του βιβλίου, να μην επιμείνει στην απόφασή του και να διατηρήσει ζωντανό το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου.

Οι εργαζόμενοι του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου

Το ποίημα του μηνός...Ιανουαρίου 2013

Η ΕΥΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ

Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου
ό,τι μου λείπει με προστατεύει
από κείνο που θα χάσω
όλες οι ικανότητές μου
που ξεράθηκαν στο αφρόντιστο χωράφι της ζωής
με προφυλάσσουν από κινήσεις στο κενό
άχρηστες, ανούσιες.
Ό,τι μου λείπει με διδάσκει
ό,τι μου 'χει απομείνει
μ' αποπροσανατολίζει
γιατί μου προβάλλει εικόνες απ' το παρελθόν
σαν να 'ταν υποσχέσεις για το μέλλον.
Δεν μπορώ, δεν τολμώ
ούτ' έναν 'αγγελο περαστικό
να φανταστώ γιατί εγώ
σ' άλλον πλανήτη, χωρίς αγγέλους
κατεβαίνω.
Η αγάπη, από λαχτάρα που ήταν
έγινε φίλη καλή
μαζί γευόμαστε τη μελαγχολία του Χρόνου.
Στέρησέ με - παρακαλώ το Άγνωστο -
στέρησέ με κι άλλο
για να επιζήσω.

Ποίημα της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ, από την συλλογή Η ανορεξία της ύπαρξης, Καστανιώτης, 2010.Για αυτή την συλλογή η ποιήτρια απέσπασε το Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2012.

Το ποίημα του μηνός...ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2012

 

Εκεί που ξανασκέφτεσαι αν γίνεται οι άνθρωποι

να σμίξουν

όχι μόνο την ώρα μιας επικείμενης καταστροφής

αλλά και μέσα στη βολή των ήσυχων ημερών τους

αν γίνεται να συναντηθούν οι φίλοι που έχουνε ξεκόψει

όχι μόνο στην έξαρση των λυτρωτικών τους οραμάτων

αλλά και μέσα στην τριβή ατομικών επιδιώξεων

αν γίνεται οι άλλοι να χωρέσουν στον προσωπικό σου

χρόνο

μαζί τους να μονοιάσεις μες τον απόρρητό σου χώρο

αν γίνεται μονάχος σου να βρεις έναν καινούργιο φίλο

ανάμεσα σ' επιθετικούς γνωστούς και προσηνείς

αγνώστους

αν γίνεται να συμπορευτείς με τους παντοντινούς χορτάτους

που τώρα κόπτονται για εκείνους που πεινούν

εκεί που αναλογίζεσαι αν μπορείς ακόμα ν' απευθύνεσαι

σε όσους απορρίπτουν πριν καν ακούσουνε τα λόγια σου

να μην σιωπάς μπροστά σ' αυτούς που δεν θέλουνε να ξέρουν

πως όλοι μαζί βαδίζουμε προς τον θάνατο

εκεί που προσπαθείς να μεταπείσεις όσους αρνιούνται

πως η ζωή είναι από μόνη της ένα θαύμα...

 

Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.

 

ποίημα από την συλλογή του Τίτου Πατρίκιου "Σε βρίσκει η ποίηση", εκδόσεις ΚΙΧΛΗ, Νοέμβριος 2012.

 

η ποίηση μιλά μόνη της, δεν θέλει υποστηρικτές ή πολλά λόγια

τα σύγχρονα μέσα αρέσκονται στην πολυλογία για το κάθε τι

οι σιωπές είναι που μας δείχνουν το μέτρο. θα κάνω μια μικρή εξαίρεση

ετούτο το ποίημα και τα άλλα της συλλογής με λιτά, καίρια σημεία μας φωτίζουν το δρόμο

σκοτεινός και ανεξιχνίαστος υποδέχεται τους λιγοστούς διαβάτες που και αυτοί με την σειρά τους

κάποτε απορούν πως πέρασαν από κει και άλλοι πάλι συντετριμμένοι από την

μοναξιά τον εγκαταλείπουν στον πρώτο παράδρομο.

Ο Τίτος Πατρίκιος στις πλατείες του δεν ήταν ποτέ αδικαιολογήτως παρών μα ακομά περισσότερο δεν είναι ποτέ αδικαιολογήτως απών.

ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ (1930 - 2012)

γεννήθηκε στην Καβάλα το 1930. Πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του σε φυλακές και εξορίες ως πολιτικός κρατούμενος. Εκεί έμαθε ανάγνωση και γραφή. Το πρώτο του βιβλίο Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς... (1985) τον καθιέρωσε από τους πρώτους μήνες της κυκλοφορίας του ως συγγραφέα στη συνείδηση κριτικής και κοινού. Την ίδια ανταπόκριση βρήκε και το δεύτερο βιβλίο του, Χαμογέλα, ρε, τι σου ζητάνε; (1988). Το παρακάτω απόσπασμα προέρχεται από το τρίτο του βιβλίο: Τα κεραμίδια στάζουν (1991).

Του 'ρθε στο νου ο Σαν Αντόνιο Κομαντάτε:

"καμμιά εξουσία δεν μπορούμε να ανατρέψουμε, φιλαράκο, με μέσα που την αναπαράγουν, όπως η βία, η ιεραρχία, η ηθική, οι φιλοσοφικές και ιδεολογικές αλήθειες... Γιατί η εξουσία δεν ανατρέπεται. Αχρηστεύεται. Εκείνο που χρειαζόμαστε, είναι μια φιλοσοφία ζωής. Μόνο η απόλυτη αρμονία μέσων και σκοπού, η ηπιότητα, η ανυπακοή, η αναζήτηση της χαράς, του έρωτα, της δημιουργίας, η αέναη προσπάθεια επανενσωμάτωσης στη φύση και η συλλογική συνταύτιση της ατομικής συμπεριφοράς σε μεγέθη φυσικής κλίμακας, μπορούν να αχρηστεύσουν την εξουσία... Το λάθος των επαναστατικών κινημάτων ήταν πως δεν υπερασπίστηκαν την αισθητική της ζωής, την απελευθέρωση των αισθήσεων και των συναισθημάτων, αλλά έκαναν όχημά τους έναν κόμπο κοινωνικής δυστυχίας: την ικανοποίηση των υλικών "αναγκών". Και δε σκέφτηκαν οι "φωτισμένοι" πως οι καπιταλιστές, υποχρεωμένοι από τους νόμους της αγοράς, θα μας πλημμύριζαν από υλικά "αγαθά". Μόνο που το τίμημα γι' αυτά θα ήταν πολύ ακριβότερο από οποιαδήποτε ανεπάρκειά τους...

Ξέρουμε ακόμα πως από τη δυστυχία δεν πάμε στην απελευθέρωση, αλλά σε μορφές εξουσίας πολύ πιο βάρβαρες απ' αυτές που θέλουμε να ανατρέψουμε... Πρέπει να ψάξουμε πολύ βαθιά, Μιχάλη, να αναγνωρίσουμε τις ρίζες της κρίσης... Δεν είναι δυνατόν οι φιλοσοφικές και ιδεολογικές αντιλήψεις που κυριάρχησαν στην ανθρώπινη κοινωνία, και μέσα από μια τρομακτική άσκηση βίας, την οδήγησαν στη σημερινή της χρεοκοπία, να είναι άμοιρες αυτής της κρίσης. Διότι η κρίση δεν είναι μόνον κρίση του πάλαι ποτέ επαναστατικού μας κινήματος, αλλά ολόκληρου του πλανήτη.

Όχι, το όραμα του Γκεβάρα, καθώς και όσων θυσιάστηκαν σ΄αυτή τη φοβερή τρύπα, υπάρχει γύρω μας, κρυμμένο, φοβισμένο, αναζητά την εν σώματι κοινωνία, ο Λόγος το πρόδωσε. Περιμένει σαν ένα αδέσποτο κουτάβι, σαν ένα άνθος ευλογημένης ροδιάς... (1991)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

H «βραχεία λίστα» του Βραβείου Αναγνωστών 2012 ανακοινώνεται …σήμερα αρχίζει η ψηφοφορία του κοινού

Είστε βιβλιόφιλος;
Πάρτε μέρος στον διαγωνισμό για το μυθιστόρημα της χρονιάς

Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ), σε συνεργασία με την ΕΡΤ, ξεκινά από σήμερα τη διαδικασία ψηφοφορίας για το Βραβείο Αναγνωστών 2012, δίνοντας την ευκαιρία στο αναγνωστικό κοινό να αναδείξει το αγαπημένο ελληνικό μυθιστόρημα της χρονιάς.

Σύμφωνα με τη διαδικασία του βραβείου, οι Λέσχες Ανάγνωσης, ως υπεύθυνες για την κατάρτιση της «βραχείας λίστας», έλαβαν από το ΕΚΕΒΙ τον κατάλογο των 399 μυθιστορημάτων που κυκλοφόρησαν την περίοδο 1/10/2011 – 30/9/2012 (όπως προκύπτουν από τα στοιχεία της βάσης δεδομένων της Βιβλιονέτ).

Η «βραχεία λίστα» περιλαμβάνει 19 μυθιστορήματα, 4 περισσότερα από τις προηγούμενες χρονιές του βραβείου, εξαιτίας της ισοψηφίας που προέκυψε στην καταμέτρηση.
Για μία ακόμη χρονιά, οι επιλογές επιβεβαιώνουν το αναγνωστικό επίπεδο των μελών που παίρνουν μέρος στις δραστηριότητες των Λεσχών, αποτελώντας ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα ποιοτικής προσέγγισης της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας.

 

Τι είναι ένα καλό βιβλίο;

Του Κώστα Κατσουλάρη

Δεν ξέρουμε. Ας μην μας πιάνει όμως πανικός. Αυτή η άγνοια δεν φανερώνει κάποια ειδικότερη αδυναμία παρά μόνον μια ευρύτερη πραγματικότητα: Ότι δεν μπορούμε να θεμελιώσουμε με λογικό τρόπο, με καθολικά και στέρεα επιχειρήματα, τι είναι ένα καλό «οτιδήποτε».

Ωστόσο, ακόμη κι αν δεν γνωρίζουμε τι είναι ένα καλό βιβλίο, ίσως γνωρίζουμε κάτι άλλο, πιο σημαντικό, αφού αυτό θα μας επιτρέψει, εκ των υστέρων πάντοτε, να κάνουμε τη δουλειά μας: Ίσως γνωρίζουμε ποιο βιβλίο είναι ένα καλό βιβλίο.

Το πρώτο κριτήριο που προτείνουμε είναι αυτό: Καλό βιβλίο είναι εκείνο το οποίο, αφού το έχουμε διαβάσει, θέλουμε να το κρατήσουμε. Να το έχουμε. Το βάζουμε στη βιβλιοθήκη μας, δίπλα στο κρεβάτι μας, το αφήνουμε χωρίς λόγο ξεχασμένο πάνω στο γραφείο μας. Είναι αυτό που στην επόμενη μετακόμιση δεν θα το αφήσουμε πίσω μας, ούτε θα το βγάλουμε μαζί με άλλα σε κούτες στο δρόμο, δεν θα φωνάξουμε κάποιο παλιατζή ή πλανόδιο μικρέμπορο να το πάρει όσο όσο. Αισθανόμαστε, χωρίς να ξέρουμε γιατί, ότι κάτι μας συνδέει μαζί του: έχει γίνει κομμάτι «αυτού που είμαστε».

Τα καλά βιβλία, τα βιβλία δηλαδή που είναι για τον καθένα από εμάς καλά, τα βάζουμε συνήθως σε βιβλιοθήκες. Όταν μετά από καιρό σταθούμε απέναντι σε αυτές τις βιβλιοθήκες, κι αφού έχουν μεσολαβήσει μετακομίσεις, εκκαθαρίσεις, μας αρέσει να αφήνουμε το βλέμμα μας να τα διατρέχει. Ίσως πάρουμε στο χέρι μας κάποιο από αυτά, ίσως ακόμη διαβάσουμε μερικές γραμμές, ανατρέξουμε ξανά στην αρχή ή στο τέλος, προσπαθώντας να ανακαλέσουμε στο μυαλό μας το περιεχόμενό του, μια φράση που μας είχε συγκινήσει, μια ιδέα που μας είχε αποτυπωθεί. Δεν αποκλείεται, αν είμαστε άνθρωποι που διαβάζουμε συστηματικά, ή που μας αρέσει ούτως ή άλλως να αφήνουμε το αποτύπωμά μας στα βιβλία μας, να πέσουμε πάνω σε κάποια σημείωση στο περιθώριο, σε κάποια σκέψη που σκαρώσαμε στα γρήγορα. Ίσως μάλιστα ξαναδιαβάσουμε κάποιες από τις υπογραμμισμένες φράσεις πασχίζοντας να θυμηθούμε για ποιο λόγο μας εντυπωσίασε αυτή και όχι η αμέσως επόμενη που τώρα μας φαντάζει πιο ενδιαφέρουσα.

Τέτοιες στιγμές συνειδητοποιούμε κάτι που έτσι κι αλλιώς υποψιαζόμασταν: Τα καλά βιβλία είναι ζωντανοί οργανισμοί, αλλάζουν όπως κι εμείς. Κάθε φορά που τα ανοίγουμε δεν είναι ποτέ ίδια με την προηγούμενη. Τα βιβλία αυτά δεν εξαντλούν τους χυμούς τους παρά μόνο όταν εμείς πάψουμε, για δικούς μας λόγους, να θέλουμε να αντλήσουμε κάτι από αυτά.

Σημαίνει άραγε αυτό ότι θα μπορούσαμε σε όλη μας τη ζωή να διαβάζουμε το ίδιο καλό βιβλίο; Θα μπορούσαμε, ενδεχομένως. Θα έπρεπε, ωστόσο; Η δική μας απάντηση είναι όχι. Δεν θα έπρεπε. Θα προσθέταμε μάλιστα ότι ένα δεύτερο κριτήριο για το ποιο είναι ένα καλό βιβλίο σχετίζεται με αυτό ακριβώς το σημείο. Καλό βιβλίο, λοιπόν –εκτός από εκείνο που αφού το διαβάσουμε θέλουμε να το κατέχουμε–, είναι το βιβλίο που μας γεννά τη λαχτάρα να διαβάσουμε ακόμη ένα καλό βιβλίο. Ειδάλλως, δεν θα ήταν καλό βιβλίο, αλλά «ΤΟ καλό βιβλίο», η Βίβλος δηλαδή. Κατά βάθος, το μόνο που χωρίζει εμάς τους βιβλιόφιλους από τους πιστούς ΤΟΥ Βιβλίου (τους... Βιβλόφιλους) είναι ακριβώς αυτό ΤΟ άρθρο.

* Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά την άνοιξη του 2009 στον βιβλιολογικό ιστότοπο diavasame.gr

Βραχείες Λίστες Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας 2012

Το ποίημα του μηνός...Νοεμβρίου 2012

MAZEΥΕΙ ΚΑΤΙ. Κάτι ελάχιστο. Ένα ποτήρι, μιά

ζακέτα πλεκτή. "Το μπρίκι βάλε, το μπρίκι", φωνάζει

η μάνα της. Κι αυτή το παίρνει και κρύβει

μέσα μια κούκλα πάνινη, τσακισμένη στα τέσσερα.

Και τον κοκάλινο σταυρό της γιαγιάς της. Μετά

διπλώνει την κουβέρτα, το σπίτι της. Ολόκληρο. Κια

ξεκινούν τριών ημερών πορεία μέχρι τη θάλασσα.

Νύχτα περνώντας το συρματόπλεγμα πιάστηκε,

μπλέχτηκε η κουβέρτα. Κι απόμεινε πίσω για

πάντα το σπίτι. Τώρα, μπαίνει με τους άλλους στη

βάρκα κρατώντας στα χέρια μονάχα την τύχη της.

Άγνωστη.

 

Ποίημα της Ιουλίτας Ηλιοπούλου από την συλλογή της ΤΟ ΣΠΙΤΙ, εκδόσεις Ύψιλον, 2012
 

Μο Γιαν στα κινεζικά σημαίνει “Μη Μιλάς”….

Ο κινέζος αντικαθεστωτικός συγγραφέας Μο Γιαν,

μια από τις πιο γνωστές συγγραφικές υπογραφές της Κίνας στη Δύση, είναι ο κάτοχος του Βραβείου Νόμπελ Λογοτεχνίας 2012. Σύμφωνα με τη λιτή, ως συνήθως, ανακοίνωση, της Ακαδημίας, η επιλογή του Μο Γιαν έγινε “Για τον ευαφάνταστο ρεαλισμό του με τον οποίο συνδυαζει τα παραδοσιακά παραμύθια με την ιστορία και το σήμερα”. Σε μια εποχή που η Κίνα, η ανερχόμενη υπερδύναμη βρίσκεται στο επικεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος με αφορμή την διαμάχη της με την Ιαπωνία για τα νησιά Σενκάκου ή Ντιαογιού, η Σουηδική Ακαδημία φαίνεται να κάνει τις επιλογές της, απονέμοντας για μια ακόμη φορά ένα “πολιτικό” Νόμπελ Λογοτεχνίας με πολλαπλές ερμηνείες. Αυτό είναι το δεύτερο Νόμπελ Λογοτεχνίας που απονέμεται σε κινέζο συγγραφέα. Το προηγούμενο και πρώτο είχε απονεμηθεί πριν από 12 χρόνια, το 2000 στον επίσης αντικαθεστωτικό συγγραφέα Γκάο Ξινγιάνγκ που ζει ως πολιτικός πρόσφυγας στο Παρίσι. Όταν του είχε απονεμηθεί το Βραβείο Νόμπελ, η Κίνα είχε …αρνηθεί να το δεχτεί.

Της Ελπίδας Πασαμιχάλη

O Mo Yan, που στη Δύση θεωρείται ως η “κινεζική απάντηση” για τον Franz Kafka και Joseph Heller, είναι από τους ανανεωτές του κινεζικού μυθιστορήματος και ανήκει στη γενιά εκείνη των λογοτεχνών που έφεραν σε επαφή το κινεζικό κοινό με το δυτικό τρόπο μυθιστορηματικής αφήγησης. Oι πολιτικές του απόψεις έχουν επηρεαστεί από τον Lu Xun και η λογοτεχνική του πρόζα από τον μαγικό ρεαλισμό του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκες. Από τα πιό γνωστά βιβλία του είναι “Oι κόκκινοι αγροί” (1987) που μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Ζανγκ Γιμού.

Ο Mo Yan γεννήθηκε το 1955 στην επαρχία Σαντόνγκ της βορειοανατολικής Κίνας από μια φτωχή οικογένεια που μετά βίας μπόρεσε να μεγαλώσει τα τέσσερά της παιδιά.

Κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης εγκατέλειψε το σχολείο και δούλεψε σε εργοστάσιο που παρήγαγε λάδι. Το 1976 κατατάχτηκε εθελοντικά στο Λαϊκό Απελευθερωτικό στρατό όπου και σπούδασε βιβλιοθηκάριος.

Το 1981 δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα “Βροχή που πέφτει μια ανοιξιάτικη νύχτα”. Ακολούθησε το βιβλίο του “Oι κόκκινοι αγροί” (1987) που άρχισε να του δημιουργεί προβλήματα με τη λογοκρισία και το οποίο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Ζανγκ Γιμού.

Το επόμενο μυθιστόρημά του “Oι μπαλάντες του σκόρδου” (1988), που έχει κυκλοφορήσει και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Καστανιώτη, απαγορεύτηκε, γεγονός που οδήγησε τον Μο Γιαν να παραιτηθεί από το στρατό.

Τα βιβλία του “Η δημοκρατία του κρασιού” (2001) και “Μεγάλα στήθη και φαρδιές περιφέρειες” (2003) είχαν επίσης προβλήματα με τη λογοκρισία.

Σαφείς αιχμές για την έλλειψη ελευθερίας λόγου στη χώρα του “κρύβει” και το όνομά του. Το Μο Γιαν – Mo Yan είναι ψευδώνυμο (το πραγματικό του όνομα είναι Guan Moye) και στα κινεζικά σημαίνει “Μη Μιλάς”. O Mo Yan σε διάλεξη που είχε δώσει στο Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ αποκάλυψε ότι επέλεξε αυτό το ψευδώνυμο όταν είχε γράψει το πρώτο του βιβλίο για να υπεθνυμίζει στον ευατό του ότι πρέπει να προσέχει τα λόγια του.

Παρά τις προτάσεις που είχε από τη Δύση, ο Μο Γιαν δεν εγκατέλειψε ποτέ την Κίνα.

Εξαιρετικά απλός και ειλικρινής στις δηλώσεις του, μακριά από το δυτικό συγγραφικό σταρ σίστεμ, ο Μο Γιαν όταν είχε παλαιότερα ερωτηθεί γιατί γράφει, είχε απαντήσει με ειλικρίνεια: “Ξεκίνησα να γράφω για να ξεφύγω από τη φτώχια. Αν με ρωτήσετε γιατί συνεχίζω να γράφω σήμερα, θα σας πώ ότι το κάνω διότι έχω πράγματα να πω.”

 

πηγή: BookBar

Το ποίημα του μήνα... Οκτώβριος 2012

33

Απομεσήμερο ξανά. Φυσάει και πάλι.
       Αέρας απ' το παρελθόν.
Κυλάει στα γόνατα της μέρας

τσίγκινο πώμα σκουριασμένο ο ήλιος,
      στρογγυλός. Στο κοίλο των ματιών
βαθιά μια θάλασσα λικνίζεται,

κρέμα απ' αφρόσκονη κι αλάτι.
       Πάει ανάερος στην ακτή
ο ίσκιος των ωρών,

με πέλματα υπνοβάτη.
      Βαρειά ζυγίζεται η ζέστη
γαλάζια λαμαρίνα: ο ουρανός

τον συγκρατούν οι ώμοι ενός
       βουνού που ανακλαδίζεται.
Πάνω στην κόψη τους το φως

αστράφτει μια στιγμή, και μηδενίζεται.

ποίημα του Κώστα Κουτσουρέλη από την συλλογή: αέρας αύγουστος, 2012 από τις εκδόσεις Περισπωμένη, φροντισμένη έκδοση, υψηλής ποιότητας. Ο ποιητής διατηρεί πολύ ενδιαφέροντα προσωπικό ιστότοπο: www.koutsourelis.gr
 

Το ποίημα του μηνός...Σεπτεμβρίου 2012

(με μια μικρή καθυστέρηση)

BLOW UP

Μια περιπέτεια, τη νύχτα, στη σιωπή
Σαν τη μεγέθυνση στον σκοτεινό καθρέφτη
Ο κόσμος σκόνταψε και στην οθόνη πέφτει
Για να τη σπάσει και ν' ανοίξει, να κοπεί

Απ' την ανάγκη το μηδέν να εκφραστεί
Βρήκε το άπειρο τον τρόπο να εκφράσει
Την εποχή. Με τις εικόνες να δαμάσει
Ο σκηνοθέτης την καρδιά του στοχαστή

Έπλασαν, άρθρωσαν τη γλώσσα τους κοινή
Και συναντήθηκαν στον θάνατο κατόπι
Στην παραζάλη την παλιά της η Ευρώπη
Σαν σελιλόιντ μες τις φλόγες θα φανεί

ποίημα του Γιάννη Δούκα από την συλλογή "Στα μέσα σύνορα", Πόλις, 2011.
Ο ποιητής απέσπασε το βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή του περιοδικού "Διαβάζω" 2012

Το ποίημα του μηνός...Αυγούστου 2012

31 XAIKOY

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Χρονιά Φιλαναγνωσίας

Δράσεις «Φιλαναγνωσίας» σε 1.000 Δημοτικά Σχολεία σε όλη την Ελλάδα
υλοποίησε το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου τη χρονιά 2011-2012

Ένα φιλόδοξο Πρόγραμμα, μια ευρύτατη παρέμβαση σε Δημοτικά Σχολεία όλης της χώρας πραγματοποιεί εδώ και ένα χρόνο το Εθνικό Κέντρο βιβλίου (ΕΚΕΒΙ), έχοντας σταθερά ως προτεραιότητά του την ενίσχυση της φιλαναγνωσίας, ειδικότερα στις κρίσιμες ηλικίες για τη διαμόρφωση της αναγνωστικής συμπεριφοράς του παιδιού και του εφήβου.


Το 3ετές Πρόγραμμα «Καινοτόμες δράσεις για την ενίσχυση της φιλαναγνωσίας των μαθητών», ύψους 3.124.000€(με χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ), που εντάσσεται στο γενικότερο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα του Υπουργείου Παιδείας «Εκπαίδευση και δια βίου μάθηση», έρχεται και «κουμπώνει» με τη σημαντική πρωτοβουλία του Υπουργείου να εντάξει, αρχής γενομένης από τη χρονιά που μόλις τέλειωσε, μια καινούργια ώρα στο ωρολόγιο πρόγραμμα των μαθητών: την ώρα της Φιλαναγνωσίας.


Στο πλαίσιο αυτό, αναπτύχθηκαν και βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη μια σειρά από δράσεις και παρεμβάσεις σε 1000 Δημοτικά Σχολεία, που περιλαμβάνουν επιμορφώσεις εκπαιδευτικών, αγορά και διανομή βιβλίων, συναντήσεις των μαθητών με τους δημιουργούς των βιβλίων, δημιουργία ψηφιακών φακέλων, ενίσχυση δημιουργίας λεσχών ανάγνωσης στα σχολεία κ.ά.


Ακολουθεί συνοπτική παρουσίαση των πεπραγμένων της σχολικής χρονιάς 2011-2012 καθώς και του σχεδιασμού μας για τη χρονιά που έρχεται.

Το ποίημα του μήνα... Ιουλίου 2012

Χρυσωθείτε, στον ήλιο, τα άνθη και τις χλόες!

Μ' άνοιξη ντυθείτε, ζωές όλων των στοιχείων!

Θέλω ένα δηλητήριο

να πιω αχόρταγα τους στίχους

Εσύ που κούρσεψες την καρδιά μου,

στερώντας τής τα όλα,

τυραννώντας την ψυχή μου, με παραμιλητό,

δέξου το δώρο μου, αγαπημένη.

Ίσως δε θα γράψω τίποτα άλλο πια.

Γιορτινά βάψτε την σημερινή ημερομηνία.

Ας γεννηθείς

με την σταύρωση ισάξια μαγεία.

Κοιτάξτε -

με τα καρφιά των λέξεων

καρφώνω στο χαρτί εγώ.

Ποίημα του Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Μαγιακόφσκι, με τίτλο ενότητας: "Ραχοκοκαλιά σαν φλάουτο" (1914-1915). Περιλαμβάνεται στο αφιέρωμα για τον ποιητή από το εξαιρετικό περιοδικό "Κουκούτσι", τεύχος 6, με γενικό τίτλο "ο ερωτικός Μαγιακόφσκι", σε μετάφραση και κείμενα του Άγγελου Θεοχάρη.